trois

دفعه ی بعد که به کتابفروشی بروم، کتابهایی از هاروکی موراکامی و کریستیان بوبن خواهم خرید. دارم فکر میکنم که باید نگرش کتابخوانی ام را عوض کنم. یعنی که اثر به اثر کتاب نخوانم، فرد به فرد بخوانم. یک اثر از شریعتی نخوانده باشم، یک اثر از مارکز. اگر بوبن میخوانم و میبینم که حرفی برای گفتن دارد، بروم همه ی آثارش مکتوبش، همه ی آنچه برای نوشتنش دست به جوهر برده را بخوانم و ببلعم. آنوقت هرگاه هرجا که اسمش آمد نه به عنوان یک خالق و رمان نویس، بلکه به مثابه ی دوستی صمیمی که بند بند فکر و احساسش را به من شناسانده یادش کنم. شاید اگر سعادت داشته باشم لبخندی هم زدم، دلتنگ هم شدم !

پی نوشت -1 : باران بند آمد، و من باز هم شسته شدم. این بار در اندوهی غریب

پی نوشت 0 : من همه و همه و همه و همه ی تلاشم را خواهم کرد که بودنم با نبودنم فرق کند

پی نوشت 1: اگر روزی هوس کردی بدانی واقعا چه چیزی در زندگی برای فرد اهمیت دارد، برو ببین برای چه چیزهایی حاضر است از خوابش بزند

پی نوشت 2: امروز ثمین از وسط مرغ شکم پر صاحب یک wish bone شد. آرزو کرد. آرزو کردم. همون آرزوی همیشگی بود، اما کمی مسن شده بود. دست آخر هم من بردم. خوب است، حداقل شانس بهم فرصت عاشقی می دهد!

پی نوشت 3: همه چیز را با "منطق" بیمه ی عمر نکنید که خیالتان تخت باشد. محبت بیمه ندارد. هیچکدام از مفاهیم مهم دنیا بیمه ندارند.

مهرآوا...